KAMİL ERBİL' İN YERİ

  ​Kalasların Arasında Bir Avuç Kum ​Askerlik tezkeresinin taze sevinci cebimde, Bursa’ya döndüğümde, dünyayı adaletin terazisiyle tartabileceğine inanan gencecik bir adamdım. Umutlarım, yaşımın getirdiği o deli fişek cesaretle harmanlanmıştı. Devletin açtığı sınavı kazanıp Bursa Maliyesi’nde icra memuru olarak o ilk adımı attığım gün, masamın üzerine yığılan gri, soğuk klasörlerin, yıllar geçtikçe ömrümün en ağır yüküne dönüşeceğini nereden bilebilirdim? ​O yıllarda sokakta "icra memuru" fısıltısı yükseldi mi, en cesur adamın bile çehresi kireç gibi beyazlardı. Bakışlar bıçak gibi bilenir, arkamızdan uğursuz bir rüzgâr eserdi. Haklıydılar da... Kimse sabahın köründe kapısında devleti, hele ki borç isteyen asık bir yüzü görmek istemezdi. Ama bizim işimiz hislerle değil, imzalarla yürürdü. Hele o evrakın üzerinde Valilik mührü varsa, akan sular durur; devlet alacağını rızayla değilse, kanunla alırdı. ​Sıradan, kavurucu bir Bursa yazındaydık. Sıcak, şehrin üzerine kurşun gibi ç...

  VASİYET ​Şehrin en lüks, en gözde semtlerinden birinde, hep beraber yaşayalım diye dört daireli, geniş ve modern bir apartman inşa ettirmiştim. Hayatımın baharını feda ederek kurduğum o fabrikanın gölgesinde, tüm aile yan yana olacaktık. Yaş hiyerarşisine göre en alt kata ben ve karım yerleştik; çocuklarımız da sırayla üstümüze taşındılar. Her şey mükemmel görünüyordu. Ancak bu saadet tablosu çok sürmedi. Bir akşamüstü, karım aniden geçirdiği bir kalp kriziyle ellerimin arasından kayıp gitti. ​O gittikten sonra dünya ne kadar büyük, imkanlarım ne kadar sonsuz olsa da hayat bana çekilmez gelmeye başladı. Günlerim fabrikaya gidip gelmekle, akşamları ise üst katlardan inen torunlarımla vakit geçirip teselli aramakla geçiyordu. Fabrikaya her gün uğrasam da artık işleyişe, çocukların ve damatların kararlarına pek karışmıyordum. Şirketin %55 hissesi hala bendeydi. Rahmetli annelerinden kalan paylar ve daha önce kendi rızamla onlara devrettiğim hisseler çocuklarımın elindeydi ama her du...