KAMİL ERBİL' İN YERİ

  ​Gümüş Göl’ün Bekçisi ​Gölün yüzeyi, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte üzerine serilen ince sisi ağır ağır üzerinden atıyordu. Reşat, tahta kulübesinin gıcırdayan kapısını açtığında, ciğerlerine dolan o tanıdık yosun ve rutubet kokusunu selamladı. Elleri, yılların ve ağların bıraktığı nasırlarla sertleşmişti ama oltayı tutarken bir cerrahın parmakları kadar hassastı. Orta yaşın o dingin kıyısına vardığından beri, şehrin gürültüsünü ve insanların bitmek bilmeyen telaşını bu kıyıda bırakmıştı. ​Onun için balıkçılık sadece bir geçim kaynağı değil, bir çeşit ibadetti. Her sabah güneş dağların arkasından mahcup bir çocuk gibi başını uzatırken, emektar sandalıyla göle açılırdı. Sandalın suya vurduğu her kürek darbesi, sanki gölün kalbine gönderilen birer mesajdı. ​Reşat, gölün hangi köşesinde hangi balığın saklandığını, rüzgarın hangi yönden eserse bereket getireceğini ezbere bilirdi. Ama onun asıl ustalığı sabrındaydı. Oltasını suya bıraktığında, dünya ile olan bağını keser, sadece mis...

  Bir Hastane Dostluğunun Yolculuğu” Bayram Arifesinde Aynı Koridordan Çıkmak O koridorun kokusunu hâlâ unutamam… İlaçla, umutla ve biraz da korkuyla karışık bir kokuydu. İznik Devlet Hastanesi’nin fizik servisinde karşılıklı iki odada yatıyorduk. Ben hanımla aynı odadaydım. Karşı odamızda ise bir başka hayat, bir başka dert, bir başka bekleyiş vardı. İlk günler sadece kapı aralıklarından gördük birbirimizi. Selamlaşmalar kısa, bakışlar yorgundu. Ama insan aynı acının içinde olunca, kelimeler olmasa bile kalpler birbirini tanıyor. Günler geçtikçe koridorda ayak seslerimiz çoğaldı. Birimizin yürüyüşü düzelince öteki sevindi. Birimizin ağrısı artınca ötekinin yüzü düştü. Sonra Ramazan geldi… Ve bir gün, iftara doğru, odalarımızın kapıları açık kaldı. Hanımın hazırladığı küçük bir tabak, karşı odaya gitti. Onların getirdiği bir hurma, bizim masaya kondu. O gün ilk defa aynı sofrada olmasak da, aynı duada buluştuk. Ve işte o gün anladım: Hastane arkadaşlığı, insanın kalbine yazılan bir...