Bir Hastane Dostluğunun Yolculuğu”
Bir Hastane Dostluğunun Yolculuğu” Bayram Arifesinde Aynı Koridordan Çıkmak O koridorun kokusunu hâlâ unutamam… İlaçla, umutla ve biraz da korkuyla karışık bir kokuydu. İznik Devlet Hastanesi’nin fizik servisinde karşılıklı iki odada yatıyorduk. Ben hanımla aynı odadaydım. Karşı odamızda ise bir başka hayat, bir başka dert, bir başka bekleyiş vardı. İlk günler sadece kapı aralıklarından gördük birbirimizi. Selamlaşmalar kısa, bakışlar yorgundu. Ama insan aynı acının içinde olunca, kelimeler olmasa bile kalpler birbirini tanıyor. Günler geçtikçe koridorda ayak seslerimiz çoğaldı. Birimizin yürüyüşü düzelince öteki sevindi. Birimizin ağrısı artınca ötekinin yüzü düştü. Sonra Ramazan geldi… Ve bir gün, iftara doğru, odalarımızın kapıları açık kaldı. Hanımın hazırladığı küçük bir tabak, karşı odaya gitti. Onların getirdiği bir hurma, bizim masaya kondu. O gün ilk defa aynı sofrada olmasak da, aynı duada buluştuk. Ve işte o gün anladım: Hastane arkadaşlığı, insanın kalbine yazılan bir...