Bir Yelpaze,Birkaç Kuruş ve Çivit Mavisi Dünya

 ​Bir Yelpaze, Birkaç Kuruş ve Çivit Mavisi Bir Dünya

​Bugün adını "Erkek Kuaförü" koydukları, duvarları ithal duvar kağıtlarıyla kaplı, tavanlarından led ışıklar sarkan o cafcaflı dükkanlardan birine ne zaman yolum düşse, burnuma ne o pahalı parfümlerin kokusu gelir ne de saç şekillendiricilerin esansı... Ben hala 1955 yılının o ilkbahar sonundaki çocuksu heyecanımı, burnumda çivit mavisi badananın ve Arko sabunun o temiz, eski kokusunu ararım.

​İlkokul sıralarından yeni kalkmış, 78 yıllık ömrümün henüz başında bir çocuktum. Rahmetli annem, sokakta boş gezmeyeyim, hem bir sanat öğreneyim hem de yerim yurdum belli olsun diye elimden tuttuğu gibi mahalle komşumuz Berber Karam ustaya götürmüştü beni. Şimdiki gibi "Kariyer planlaması" falan yoktu o zamanlar; "Eti senin, kemiği benim" teslimiyetiyle, ailece görüştüğümüz o güvenli ellere emanet edilirdim. Ustamın "Gel bakalım delikanlı" diyerek başımı okşayışı, bugün bile içimi ısıtır.

​Şehrin en fiyakalı dükkanıydı Berber Karam’ın yeri. Kaymakamı, savcısı, hakimi... İlçede sözü geçen kim varsa hepsi o üç koltuklu dükkandan geçerdi. Benim ilk kadrom "Sinek Savarlık"tı. Gazete kağıtlarını şerit şerit keser, bir sopanın ucuna bağlardık; adına da yelpaze derdik. Koltuğa oturup makas tıkırtısını duyar duymaz içi geçen, hafifçe horuldayan o koca koca adamların yüzüne sinek konmasın diye elimde yelpazeyle nöbet tutardım.

​Şimdiki berber koltukları gibi amortisörlü, masajlı değildi koltuklarımız; dükkandaki sandalyeler bile ahşaptandı. Oturanlar sallandıkça "gıcırt gıcırt" ses çıkarır, biz çıraklar eğlenelim diye bilerek sallanınca kalfadan "Doğru oturun!" ikazını yerdik. Ama o ahşap komodinlerin camları altında bir tarih yatardı; eski kağıt paralar, vefat etmiş eski müşterilerin fotoğrafları... Müşteriler o resimlere bakıp "Hey gidi hey, ne adamdı be, toprak oldu" diye iç geçirirken, ölümün ve yaşamın o sessiz muhasebesine daha o yaşta şahit olurdum.

​Bugün kombiyi açınca akan o sıcak sular, o zamanlar lükstü. Sadece ilçe pazarı kurulduğunda ispirto ocağında güğüm kaynatılır, sair günler sıcak suyu yan taraftaki kahvenin ocağından koşturarak getirirdim porselen kapta. Ne jiletli usturalar vardı ne de tek kullanımlık havlular... Usturamızı duvara çakılı o deri bileme kayışına sürter, keskinliğini kolumuzdaki tüylerde test ederdik. Müşterinin gözü önünde ispirto dolu şişeye daldırıp mikropları kırmak en büyük hijyen kuralımızdı.

​Tıraş esnası, o dönemin sosyal medyası gibiydi adeta. İlçenin en dumanı tüten dedikoduları, kimsenin bilmediği sırlar hep o koltukta berberin çene çalmasıyla dökülürdü ortaya. Sırf laf almak için dükkana uğrayıp çay içenler olurdu. Eskiler boşuna dememiş, meğer Osmanlı'da casusluk korkusundan gayrimüslimlere berber dükkanı açtırmazlarmış; sırların kalbi orada atardı çünkü.

​Tıraş bittiğinde ritüel tamamlanırdı: Yüz yıkanır, Arko krem yedirilir, pudra pamukla sürülür, ıslak saçlar tarağın arasına sıkıştırılmış pamukla temizlenerek taranırdı. Havluyu omuzlardan alırken ağzımızdan dökülen o gururlu "Shatler olsun!" nidası, benim için bahşişin habercisiydi.

​Şimdiki çocuklar beğenir mi bilmem ama, haftalık aldığım 40 kuruşun yanında müşterilerin cebime sıkıştırdığı o 10 kuruşluk bahşişler benim dünyalığımdı. Koşarak bakkala gider, birkaç bisküvi ile rahat lokum alır, anneme götürürdüm. İki bisküvinin arasına o lokumu kıstırıp annemle karşılıklı gülüşerek yediğimiz o tat...

​İşte o tat, ne bugünün lüks restoranlarında var, ne de o çivit mavisi dükkanın samimiyeti şimdiki modern salonlarda. Zaman akıp gitti, sandalyeler değişti, insanlar toprak oldu ama o berber çırağının kalbindeki koku hiç değişmedi.

​Kamil ERBİL


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doktor

  Doktor  Dedemin hayat hikayesi beni her zaman etkilemiştir. Onun azimli ve çalışkan yapısı, aileye olan bağlılığı ve sevgisi her daim örnek alınacak bir davranış biçimiydi. Babamın da dedeme olan hayranlığı ve saygısı her fırsatta dile getirilirdi. Bu aile geleneği, benim de yaşamımı şekillendirdi ve bana güç ve motivasyon verdi. Babamın ani vefatıyla hayatımın yönü değişti. Ancak dedem ve halamın desteğiyle ayakta kalmayı başardım. Onların sevgisi ve destekleriyle üniversiteyi bitirip tıp fakültesine girmek benim için büyük bir başarıydı. Çalışkanlık ve azim sayesinde uzmanlık sınavını kazanıp genel cerrah olarak işe başladım. Mesleğimdeki her başarıda dedemin ve ailemin desteğini hissediyorum. Onların bana aşıladığı değerler, her zorluğun üstesinden gelmemi sağlıyor. Her hasta ile ilgilenirken, onlara sevgi ve şefkatle yaklaşmamın temelinde ailemin öğrettikleri yatıyor. Bu nedenle her tedavi sürecinde hasta ile sadece tıbbi ilişki değil, aynı zamanda insan ilişkisi kurmaya...
Devamı

Kimsesiz değildi,torunu vardı

 Kimsesiz değildi,torunu vardı Uçağımız Sabiha Gökçen’e indiğinde içimde tarifi zor bir duygu kabardı. Yıllar sonra eve dönüyordum ama içim hiç huzurlu değildi. Bir yanım özleme çekilirken, diğer yanım göğsümde ağır bir taş gibi duran belirsizliğe teslim olmuştu. Anneannemi hiç tanıyamamıştım. Dedem, onun ölümünden sonra evlenmiş; annem ve dayımlar bu evliliği kabullenememişti. Bana kalan yarım yamalak bir hikâyeydi. Ama çocuk kalbimle bildiğim tek şey, “anneannem” dediğim o kadının hep yanımda olduğuydu. Kan bağı değil, kalp bağı kurmuştuk biz. Çocukken en çok kimi severdin deseler, tereddütsüz anneannem derdim. Sabrıyla, gülümsemesiyle, sevgisiyle hayatımın direğiydi. Ortaokulda üvey olduğunu öğrendiğimde boynuna sarılmış, “Sen benim hep canım anneannem olacaksın,” demiştim. O gün bana öyle bir sarılmıştı ki sanki içine almak istemişti. Ben büyürken hep yanımdaydı. Hastalandığımda başımda bekledi, üniversite bursum yetmediğinde yardım etti. Kanada’daki iş teklifini kabul edebilme...
Devamı

Ameliyat

 Ameliyat Ahmet, bembeyaz bir odanın içinde, zamanın akışını yitirmiş gibi bekliyordu. Kolundaki damar yolu, hayatla arasına gerilmiş ince bir iplik gibiydi. Kalbinin atışları, kulağında bir davul gibi yankılanıyordu. Her şey sessizdi ama içinde fırtınalar kopuyordu. Birazdan adı seslenecek, ameliyathanenin kapıları açılacak ve bilinmeze doğru bir yolculuğa çıkacaktı. ​Aklında ne bir korku ne de bir cesaret vardı. Sadece belirsizlik... Kontrolün tamamen elinden alınmış olması, onu en çok huzursuz eden şeydi. Gözlerini kapattı, anılar bir film şeridi gibi akmaya başladı. Çocukluğu, gençliği, ilk aşkı… Sonra eşi Ayşe geldi aklına. Onun endişeli ama bir o kadar da umut dolu bakışları… Ameliyata girmeden hemen önce fısıldadığı o sözler: "Her şey güzel olacak, biliyorum." ​Bir ara dışarıdan gelen bir kahkaha sesiyle irkildi. Koridorda çocuklar koşuşuyordu belli ki. Bu normal hayatın sesi, Ahmet'in içinde bulunduğu durumu daha da garip kılıyordu. Dışarıda hayat devam ediyordu, ...
Devamı