Şöför

 Şöför


Bir zamanlar küçük bir kasabada, Ali adında bir şoför yaşardı. Ali, kasabanın en sevilen taksi şoförlerinden biriydi. Her sabah erkenden kalkar, taksisini hazırlar ve yolcularını beklemeye başlardı. Onunla yolculuk yapan herkes, sadece gidecekleri yere ulaşmakla kalmaz, aynı zamanda Ali'nin sıcak sohbetleriyle de keyif alırlardı.


Bir gün, Ali, sabahın erken saatlerinde taksisine binen yaşlı bir kadınla tanıştı. Kadın, kasabanın diğer ucundaki hastaneye gitmek istediğini söyledi. Ali, kadının yüzündeki endişeyi hemen fark etti ve ona moral vermek için sohbet etmeye başladı. "Merak etmeyin, çok geç kalmayacaksınız. Hızlıca oraya varacağız," dedi. Kadın gülümsedi ve Ali'nin enerjisiyle biraz olsun rahatladı.


Yolda, kadın Ali'ye hayatından bahsetti. Uzun yıllar evli olduğunu, eşinin vefat ettiğini ve çocuklarının başka şehirlerde yaşadığını anlattı. Ali, kadının hikayesini dikkatle dinledi ve ona destek olmaya çalıştı. "Hayat zorlayıcı olabilir ama sizin gibi güçlü insanlar her zaman ayakta kalır," dedi.


Hastaneye vardıklarında, kadın Ali'ye teşekkür etti ve ona bir dileği olduğunu söyledi. "Bir gün, benim gibi yaşlı birine yardım etmeni istiyorum. Onlara senin gibi sıcak bir gülümseme ve destek ver," dedi. Ali, kadının sözlerinin etkisinde kaldı ve ona söz verdi.


O günden sonra, Ali, sadece bir şoför olmadığını, aynı zamanda insanlara umut ve neşe veren bir dost olduğunu fark etti. Her yolculukta, insanlara sadece bir ulaşım aracı değil, aynı zamanda bir dinleyici ve bir arkadaş olmayı hedefledi. Ve böylece, kasabanın en sevilen şoförü olmanın yanı sıra, kalplere dokunan bir hikaye yazmaya başladı.


Kamil Erbil


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doktor

  Doktor  Dedemin hayat hikayesi beni her zaman etkilemiştir. Onun azimli ve çalışkan yapısı, aileye olan bağlılığı ve sevgisi her daim örnek alınacak bir davranış biçimiydi. Babamın da dedeme olan hayranlığı ve saygısı her fırsatta dile getirilirdi. Bu aile geleneği, benim de yaşamımı şekillendirdi ve bana güç ve motivasyon verdi. Babamın ani vefatıyla hayatımın yönü değişti. Ancak dedem ve halamın desteğiyle ayakta kalmayı başardım. Onların sevgisi ve destekleriyle üniversiteyi bitirip tıp fakültesine girmek benim için büyük bir başarıydı. Çalışkanlık ve azim sayesinde uzmanlık sınavını kazanıp genel cerrah olarak işe başladım. Mesleğimdeki her başarıda dedemin ve ailemin desteğini hissediyorum. Onların bana aşıladığı değerler, her zorluğun üstesinden gelmemi sağlıyor. Her hasta ile ilgilenirken, onlara sevgi ve şefkatle yaklaşmamın temelinde ailemin öğrettikleri yatıyor. Bu nedenle her tedavi sürecinde hasta ile sadece tıbbi ilişki değil, aynı zamanda insan ilişkisi kurmaya...
Devamı

Kimsesiz değildi,torunu vardı

 Kimsesiz değildi,torunu vardı Uçağımız Sabiha Gökçen’e indiğinde içimde tarifi zor bir duygu kabardı. Yıllar sonra eve dönüyordum ama içim hiç huzurlu değildi. Bir yanım özleme çekilirken, diğer yanım göğsümde ağır bir taş gibi duran belirsizliğe teslim olmuştu. Anneannemi hiç tanıyamamıştım. Dedem, onun ölümünden sonra evlenmiş; annem ve dayımlar bu evliliği kabullenememişti. Bana kalan yarım yamalak bir hikâyeydi. Ama çocuk kalbimle bildiğim tek şey, “anneannem” dediğim o kadının hep yanımda olduğuydu. Kan bağı değil, kalp bağı kurmuştuk biz. Çocukken en çok kimi severdin deseler, tereddütsüz anneannem derdim. Sabrıyla, gülümsemesiyle, sevgisiyle hayatımın direğiydi. Ortaokulda üvey olduğunu öğrendiğimde boynuna sarılmış, “Sen benim hep canım anneannem olacaksın,” demiştim. O gün bana öyle bir sarılmıştı ki sanki içine almak istemişti. Ben büyürken hep yanımdaydı. Hastalandığımda başımda bekledi, üniversite bursum yetmediğinde yardım etti. Kanada’daki iş teklifini kabul edebilme...
Devamı

Ameliyat

 Ameliyat Ahmet, bembeyaz bir odanın içinde, zamanın akışını yitirmiş gibi bekliyordu. Kolundaki damar yolu, hayatla arasına gerilmiş ince bir iplik gibiydi. Kalbinin atışları, kulağında bir davul gibi yankılanıyordu. Her şey sessizdi ama içinde fırtınalar kopuyordu. Birazdan adı seslenecek, ameliyathanenin kapıları açılacak ve bilinmeze doğru bir yolculuğa çıkacaktı. ​Aklında ne bir korku ne de bir cesaret vardı. Sadece belirsizlik... Kontrolün tamamen elinden alınmış olması, onu en çok huzursuz eden şeydi. Gözlerini kapattı, anılar bir film şeridi gibi akmaya başladı. Çocukluğu, gençliği, ilk aşkı… Sonra eşi Ayşe geldi aklına. Onun endişeli ama bir o kadar da umut dolu bakışları… Ameliyata girmeden hemen önce fısıldadığı o sözler: "Her şey güzel olacak, biliyorum." ​Bir ara dışarıdan gelen bir kahkaha sesiyle irkildi. Koridorda çocuklar koşuşuyordu belli ki. Bu normal hayatın sesi, Ahmet'in içinde bulunduğu durumu daha da garip kılıyordu. Dışarıda hayat devam ediyordu, ...
Devamı